Metody terapii

Strukturalna praca z ciałem

Celem strukturalnej pracy z ciałem (Bodyworking) jest m.in. przywrócenie równowagi w organizmie, aby zlikwidować pojawiające się przeciążenia. To natomiast ma uruchomić procesy samoleczenia. Praca manualna poprzedzona jest dokładną analizą posturalną oraz obserwacją ciała w ruchu (bodyreading), co pozwala postawić dokładną diagnozę i dobrać precyzyjną terapię. Kompletna terapia składa się z 3 wizyt trwających po 90 minut, podczas których pracy poddawane jest cały układ ruchu, a nie tylko miejsce gdzie występują dolegliwości. Jest to bardzo istotne, ponieważ pozwala przede wszystkim zniwelować przyczyny dolegliwości, a nie tylko jego objawy. Jakich efektów możesz się spodziewać?
  • Poprawa sylwetki
  • Korekcja wad postawy
  • Ulga w przewlekłym bólu
  • Poprawa ekonomiki i zakresu ruchu
  • Zwiększenie świadomości ciała
  • Redukcja stresu i napięcia
Strukturalna praca z ciałem poprawia sylwetkę i ogólny stan zdrowia. Jest przeznaczona dla osób w każdym wieku, zarówno dla skarżących się na różnego rodzaju bóle i dolegliwości jak i dla chcących doskonalić siebie i swoje ciało. Jeżeli wyprostowana postawa jest dla Ciebie niewygodna, a dłuższe stanie lub siedzenie Cię męczą, to znak, że Twoje ciało potrzebuje pomocy.

Terapia wymuszona koniecznością

Ogromna liczba pacjentów po uszkodzeniu o.u.n., którzy są zależni od otoczenia wskazuje na niedostatecznie skuteczną rehabilitację. Sprzeczne jest to z aktualną wiedzą z zakresu neurobiologii, która stwierdza możliwości odbudowy funkcji po uszkodzeniu mózgu. Stąd też przeprowadzono w ostatnich latach szereg badań oceniających skuteczność i zastosowanie Terapii Wymuszonej Koniecznością (ang.: Constraint Induced Movement Therapy).

TWK swoje podstawy wzięła z badań przeprowadzonych na małpach, którym zniesiono czucie somatyczne poprzez przecięcie korzeni nerwowych (deaferentacja) w jednej kończynie górnej. Małpy na początku próbowały używać niedowładnej kończyny, lecz po licznych niepowodzeniach zniechęcały się. Prowadziło to do powstania "zespołu wyuczonego nieużywania". Zaczęto wtedy zachęcać zwierzęta do używania łapy gorszej przez unieruchomienie na temblaku zdrowej kończyny. Zauważono, że małpy przełamały zniechęcenie i powróciły do prób wykorzystania niedowładnej kończyny. Zbyt wczesne zdjęcie temblaka doprowadziło jednak do nawrotu "zespołu wyuczonego nieużywania". Postanowiono więc wydłużyć czas unieruchomienia oraz wzbogacono usprawnianie o technikę shaping, co dało rezultaty trwałego przywrócenia funkcji kończyny gorszej. Shaping jest to technika, w której przedmiot zachowania, w tym przypadku ruch, doskonalony jest powolnymi krokami o wzrastającej trudności. Pacjent nigdy nie jest obwiniany, a każdy sukces jest nagradzany z entuzjastyczną akceptacją. Staramy się stale utrzymać wzrost motoryczności w małym zakresie powyżej już osiągniętego.

U pacjentów po uszkodzeniu o.u.n. "zespół wyuczonego nieużywania" związany jest z niezrozumieniem choroby, szokiem depresją lub wygórowanymi wymaganiami terapeuty. Chory odczuwa niechęć do rehabilitacji. Do tego stanu rzeczy przyczynić się może nieświadomie również rodzina pacjenta, która zachęca do używania kończyny sprawniejszej. Jednak dzięki wyżej wymienionym badaniom na małpach stwierdzono, że możliwa jest reorganizacja kortykalna związana z efektem TWK. Regularne powtarzanie trudnej czynności powoduje powiększenie korowej reprezentacji dla części ciała, która w tym uczestniczy. Zaobserwowane to zostało między innymi u muzyków grających na gitarze, u których reprezentacja korowa dla palców lewej ręki została powiększona.

W obecnej chwili metoda TWK jako jedyna posiada doświadczalne dowody klinicznej skuteczności. Wiąże się to z rozwojem metod diagnostycznych, które umożliwiły przeprowadzenie badań na ludziach po udarach mózgu przed i po zastosowaniu terapii wymuszonej konicznością. Pozytywne wyniki badań przyczyniły się do rozpoczęcia w 2000 roku w USA narodowych badań klinicznych z zastosowaniem TWK u pacjentów w okresie podostrym po udarze mózgu.

Omawiana technika wpływa w większym stopniu na używanie przez osobę niepełnosprawną kończyny górnej niedowładnej, co tłumaczą dwa niezależne mechanizmy. Po pierwsze TWK odwraca niekorzystne kompensacje, które powstały w wyniku nieużywania w okresie ostrym i podostrym choroby. Po drugie zaangażowanie gorszej kończyny do codziennych czynności powoduje rozszerzenie kontrlateralnych korowych ośrodków sterujących ruchami oraz zaangażowanie ośrodków po stronie ipsilateralnej. Terapia Wymuszona Koniecznością doprowadza do zmian w strukturach mózgu dzięki praktykowaniu funkcji w codziennych czynnościach.

Pinopresura (klawiterapia)

Pinoterapia czy też pinopresura (zwana także klawiterapią, klawipresurą), bo o niej mowa, to metoda nieinwazyjna, która zastosowanie ma zarówno pacjentów bólowych jak i w sporcie. Wpływa na odreagowanie psychologiczne i nerwowe. Znosi napięcia, działa odtruwająco i odkwaszająco na organizm. Działanie terapeutyczne w pinopresurze opiera się na wiedzy z zakresu elektryczności tkanek oraz zdolności organizmu do samoleczenia. Powięź, której w ostatnich latach przypisuje się coraz większe znaczenie dla funkcjonowania ludzkiego ciała, w dużej mierze składa się z białek mających zdolność przewodnictwa elektrycznego. Różnego rodzaju odkształcenia powięzi spowodowane napięciami tkanek, czy ich urazem, prowadzą do powstania słabego pola elektrycznego będącego zjawiskiem działania piezoelektrycznego. Można zatem uznać, że każdy ruch wykonywany przez nas generuje pole elektryczne. Podobnie jest z każdym impulsem nerwowym, również w czasie depolaryzacji błony komórkowej. Zgodnie z założeniem wszystkie ww. pola przenikające przez tkanki są swoistym nośnikiem informacji dla komórek, o tym, jaki rodzaj ruchu jest wykonywany. Pinopresura zaliczana jest do terapii odruchowych, gdzie wykorzystywane są procesy samonaprawcze organizmu. Jest współczesną kontynuacją akupunktury, jednak tu – inaczej niż w akupunkturze – skóra nie jest przebijana. Wiele miejsc odpowiada punktom akupunkturowym, ale w pinoterapii bodźcuje się (stymuluje) całą skórę, która przez układ nerwowy ma wpływ na narządy wewnętrzne. Za pomocą tej metody można poprawić trawienie, wyregulować poziom hormonów, jak również zwalczyć bóle i zawroty głowy. Bodźcowanie na skórze pobudza pewne ośrodki w mózgu. Dzięki temu nasz układ mięśniowy, czy też więzadłowy odbiera sygnały od odpowiadających im części mózgu, po czym następuje rozluźnienie zgromadzonych napięć. Pinopresura zaliczana jest do terapii odruchowych, gdzie wykorzystywane są procesy samonaprawcze organizmu. Jest współczesną kontynuacją akupunktury, jednak tu – inaczej niż w akupunkturze – skóra nie jest przebijana. Wiele miejsc odpowiada punktom akupunkturowym, ale w pinoterapii bodźcuje się (stymuluje) całą skórę, która przez układ nerwowy ma wpływ na narządy wewnętrzne. Za pomocą tej metody można poprawić trawienie, wyregulować poziom hormonów, jak również zwalczyć bóle i zawroty głowy. Bodźcowanie na skórze pobudza pewne ośrodki w mózgu. Dzięki temu nasz układ mięśniowy, czy też więzadłowy odbiera sygnały od odpowiadających im części mózgu, po czym następuje rozluźnienie zgromadzonych napięć. Pinoterapia ma szerokie zastosowanie w różnego rodzaju schorzeniach o podłożu ortopedycznym i neurologicznym. Polecana jest w takich przypadkach jak:
  • bóle mięśniowo-powięziowe
  • bóle głowy
  • bóle kręgosłupa szyjnego, piersiowego i lędźwiowego
  • bóle przeciążeniowe
  • stany pourazowe i pooperacyjne
  • ograniczenia zakresu ruchów w stawach
  • przewlekłe choroby neurologiczne takie jak: stwardnienie rozsiane (SM), udar mózgu, mózgowe porażenie dziecięce

Funkcjonalna Terapia Trzewi (terapia wisceralna)

Funkcjonalna Terapia Trzewi (terapia wisceralna) jest manualną terapią dysfunkcji narządów układu żołądkowo jelitowego, układu moczowo płciowego, układu oddechowego i układu krążenia. Technika ta wyrosła z tradycji medycyny ludowej narodów słowiańskich. Jest wielowiekowym dziedzictwem mądrości ludowej, wzbogaconym o nowoczesną wiedzę z zakresu anatomii i fizjologii.  Jest to metoda pracy stosowana jako forma głębokiej profilaktyki zdrowia, odtruwania organizmu i zapobiegania powstawania wielu patologii w okolicy jamy brzusznej (m. in. kamieniom w pęcherzyku żółciowym i nerkach, zapaleniu wyrostka robaczkowego, zespołowi jelita drażliwego). Funkcjonalna Terapia Trzewi stosowana podczas choroby wspomaga proces powrotu do zdrowia. 

Anatomy Trains

Koncepcja Anatomy Trains stanowi duży krok naprzód w badaniu relacji między stabilizacją a ruchem. Uczy, jak widzieć całe ciało i myśleć, wykorzystując ten obraz! Anatomy Trains zakłada istnienie mapą podłużnych połączeń w sieci powięziowej ciała. Podążając za ciągłością mięśnia i powięzi, szuka się linii napięcia, które przedłużają pojedynczy mięsień, biegnąc poprzez poszczególne segmenty ciała. Dzięki właśnie owym liniom mamy obraz stabilności i funkcjonowania lub dysfunkcji. Na przykład: ból dolnego odcinka kręgosłupa może pochodzić z opuszczonego łuku stopy. Tego typu podejście daje nowe, dynamiczne spojrzenie przestrzenne na to, czego się wcześniej nauczyliśmy o ludzkim ciele, nie negując wcześniejszych odkryć. Bardzo istotnym elementem koncepcji Anatomy Trains jest Body Reading (czytanie ciała), czyli precyzyjna ocena wzrokowa pacjenta z uwzględnieniem zasad przebiegu taśm mięśniowo-powięziowych, na podstawie której można stawiać diagnozę. A stąd już blisko do precyzyjnego określenia przyczyny dolegliwości bólowych. Trafna diagnoza jest zaś kluczem do podjęcia skutecznej terapii! Zastosowanie koncepcji Anatomy Trains:
  • terapia przeciwbólowa,
  • korekcja wad postawy,
  • poprawa sylwetki,
  • poprawa wyników sportowych,
  • zmiana nieprawidłowych nawyków ruchowych.

NDT Bobath

NDT Bobath to uznana na całym świecie koncepcja terapii, opracowana przez dr Bertę i dr Karela Bobathów dla pacjentów ze schorzeniami neurologicznymi (udar mózgu, stwardnienie rozsiane, dziecięce porażenie mózgowe, uraz czaszkowo-mózgowy, itd.). Opierając się na wynikach badań rozwoju neurofizjologicznego człowieka, opracowali metodę rehabilitacji neurologicznej, która przez torowanie nerwowo-mięśniowe ma zbliżać do efektów normalnego fizjologicznego rozwoju dziecka. Z czasem metodę tę zaczęto stosować także w innych niż dziecięce porażenie mózgowe chorobach neurologicznych. Opierając się na prawidłowości fizjologicznej ruchu człowieka, metoda ta ma na celu:
  • unormowanie napięcia mięśniowego…
  • … i dzięki temu umożliwienie poprawy zdolności motorycznych pacjenta.

Metoda McKenzie

Metoda McKenziego (inaczej Mechaniczna Diagnoza i Terapia) to jeden z najlepiej sprawdzonych sposobów diagnozowania oraz rehabilitacyjnego leczenia bólu kręgosłupa, krzyża, czy rwy kulszowej. Diagnoza metodą McKenziego opiera się na prześledzeniu objawów dolegliwości poprzez wywiad z pacjentem oraz przeprowadzane badania, natomiast leczenie połączone jest z uczeniem pacjenta, jak samodzielnie zapobiegać kolejnym nawrotom bólu krzyża oraz w jaki sposób skutecznie ograniczyć lub wyeliminować ból. Terapia polega przede wszystkim na wykorzystaniu ruchów odwracających przyczyny dolegliwości bólowych. W zależności od rodzaju procesu patologicznego wywołującego ból stosuje się procedury wykorzystujące przeprost (tyłoprzemieszczenia jądra macierzystego) albo bazujące na zgięciach kręgosłupa (przodoprzemieszczenia). W przypadku innych niż uszkodzenie dysku dolegliwości wywołujących ból kręgosłupa, takich jak utrata elastyczności czy prawidłowej ruchomości, metoda leczenia McKenziego skupia się na stopniowym eliminowaniu ruchowych ograniczeń. Rehabilitant dobiera wtedy odpowiednio dostosowane do potrzeb pacjenta ćwiczenia, dzięki którym tkanki odzyskują swoją prawidłową elastyczność. Co wyróżnia metodę McKenzie?
  • Aktywne podejście pacjenta do swoich dolegliwości,
  • gruntowna edukacja pacjenta dotycząca zasad działania czynników wywołujących ból,
  • zapoznanie pacjenta z rolą, jaką odgrywa w życiu prawidłowa postawa oraz jej korekta (np. poprzez ćwiczenia lub przy użyciu odpowiedniego sprzętu ortopedycznego).

OM Cyriax

OM Cyriax (Orthopaedic Medicine Cyriax) – to kompleksowa metoda opracowana przez ojca medycyny ortopedycznej Jamesa H. Cyriaksa. Polega ona na bardzo precyzyjnym diagnozowaniu i leczenia tkanek miękkich, takich jak dyski międzykręgowe, ścięgna, więzadła i mięśnie. Prawidłowa diagnoza musi zostać postawiona, aby móc przeprowadzić skuteczną terapię (uszkodzenia mięśniowe, więzadłowe i stawowe, bóle kręgosłup, itp.). Rehabilitacja wykorzystuje:
  • głęboki masaż leczniczy poprzeczny (technika mobilizacji tkanek, przeprowadzana poprzecznie do ich przebiegu, skutkująca utrzymaniem lub/i odtworzeniem ich naturalnej ruchomości),
  • mobilizacje/manipulacje (ich cel to zmniejszenie przepukliny),
  • naciąganie torebki stawowej,
  • trakcję (wyciąg kręgosłupa polegający na odciąganiu od siebie powierzchni stawowych sąsiadujących ze sobą kręgów),
  • a przez lekarzy – również infiltrację, czyli wstrzyknięcia dostawowe (stosowane do wstrzyknięć dostawowych kortykosteroidy są środkami hamującymi lokalne zapalenie).

Dynamiczny Stretching Powięziowy

Zwykle podczas treningu wraca się głównie uwagę na ćwiczenia układu mięśniowego. Jednak warto wiedzieć, że to powięź odpowiedzialna jest za nadawanie mięśniom kształtu, a także za absorbowanie i transmitowanie sił kompresyjnych i rozciągających. Posiada ona plastyczne i elastyczne właściwości i dzięki nim potrafi dostosować się do sąsiadujących narządów, tworząc dla nich odpowiednio przystosowaną strukturę. Najnowsze badania to udowadniają – okazuje się, że najwięcej urazów sportowych ma związek ze strukturami powięziowymi, zaś urazy samych mięśni są w zdecydowanej mniejszości. Dynamiczny Stretching Powięziowy (czyli Fascial Fitness) to rehabilitacyjna propozycja dla wszystkich, którzy swoją sprawność i zdrowie stawiają na pierwszym miejscu. Polega na skupianiu się podczas ćwiczeń rehabilitacyjnych właśnie na strukturach powięziowych – dzięki temu redukuje się ryzyko kontuzji oraz następuje szybki powrót do sprawności po urazie. Metoda ta polecana jest szczególnie sportowcom, ale może być także wykorzystana na przykład do leczenia bólu pleców związanego ze zbyt długim przebywaniem w pozycji siedzącej.

Przekonaj się, że warto!

Z Dynamicznego Stretchingu Powięziowego korzystają najlepsi – choć nie mówi się o tym głośno (nietrudno domyślić się dlaczego…) tak ćwiczą między innymi najszybszy człowiek świata Usain Bolt oraz 17-krotny zwycięzca turnieju wielkoszlemowego Roger Federer. Teraz również Ty możesz do nich dołączyć.

Fascial Distortion Model (FDM)

FDM czyli model odkształcenia powięzi to bardzo skuteczny i oparty na dowodach system diagnozowania i leczenia urazów mięśniowo-szkieletowych stworzony przez amerykańskiego osteopatę i lekarza medycyny ratunkowej Stephena Typaldosa. Celem każdej interwencji według FDM to anatomiczna korekcja powięzi. Jeżeli dystorsja powięzi zostaje skorygowana, można liczyć na natychmiastową poprawę wytrzymałości, ruchomości i/lub na redukcje bólu. Z reguły nie ma długotrwałych czasów rekonwalescencji zatem szybki powrót do aktywności fizycznej jest możliwy niemalże natychmiast. Jest to kompleksowe i nowe spojrzenie pozwalające na zrozumienie mechanizmów urazów w oparciu o model powięziowy, które może zrewolucjonizować bieżącą formę praktyki medycyny manualnej. Metoda FDM znajduje zastosowanie m.in. przy:
  • Ostrych bólach spowodowanych przez skręcenia i zwichnięcia stawów
  • Urazach sportowych np. naciągnięcia więzadeł, stłuczenia, naderwania włókna mięśniowego, etc.
  • Bólach pleców, krzyża, ramion i karku…
  • Ograniczeniach ruchomości
  • Objawach takich jak odrętwiałość lub mrowienie oraz słabość/osłabienie lub niestabilność